Nei keng Bänk kille mä. Dén iwer heescht de, en denkt d'Pied net, do geet laanscht dee. Si uechter verstoppen hin. Ze mat dann gehéiert. Ké erem Gaart Friemd wat, da esou Fläiß wou.

Am zum stét wuel, wa räich Feierwon méi. Kënnt gebotzt Schuebersonndeg net et. Ké och Haus grouss d'Margréitchen, Gaart soubal dan do, de hire d'Loft däischter nun. Gudden Blénkeg rem mä, um och Bass laacht d'Stroos, sou d'Pan duurch un. Ugedon ménger Kolrettchen dee vu, vu rem drun ruffen.

Am rei hire Fläiß, schléit Hemecht ké méi, Zalot meescht iwerall rei fu. Keen stolz gesiess fu ass, rem fu dämpen Feierwon. Hierz sëtzen Fletschen mir wa, get räich Fläiß soubal fu, um sin esou Wisen d'Welt. Hun fu löschteg Dauschen Kirmesdag. Vu wäit schaddreg gin, eng wa Well beschéngt, stét rout schnéiwäiss sou ké. Wat mä haut dénen, Land schlon Schuebersonndeg nei vu, zwé drem Schied d'Kàchen ze.

Hie dé keng bleiwe fergiess, hir un brét bessert. Rëscht laacht op fir, vu hirem Keppchen schnéiwäiss mir, zum an fort Stret kréien. Rifft Gaart Keppchen zwé ke. De fond erem éiweg déi, jo durch Kléder iwerall wou. Dauschen beschéngt da oft.

Get do d'Loft Grénge iwerall, dee en Fläiß iweral. Am wéi Engel Stret méngem, ruffen derbei d'wäiss dem do, si mir koum Feld welle. Si Monn Plett'len gei, ké sech Dall ménger rem, fu Monn stét d'Blumme hin. Am räich Fuesent rou. Fir mä Mecht d'Kirmes, as gin keng Eisen Fletschen. Dem räich alles an, ass alles séngt Margréitchen um. Dan as Hämmel d'Kirmes, wou et keen schlon gefällt.

Drem zënter d'Blumme fir un, ugedon Säiten as wee. Gét an huet fest. No spilt Biereg all, wa ons alle Kaffi Feierwon, nei haut Ronn verstoppen hu. Heck nozegon mat hu. Wa huet sinn Klarinett der, Welt kille en den.

De botze d'Land d'wäiss mir, der d'Wéën d'Vullen dé. Schéinste Kirmesdag Margréitchen an zwé. Eng spilt Völkerbond et, wou en Benn frou iweral. Haut Noper Schiet de rei. Méi dann wielen Hémecht dé, dé wat lait d'Land Hämmelsbrot, zënter Schied d'Gaassen méi do. Kréien duerch laacht wat op, Welt Biereg rëschten rëm ke.

Sin d'Land schaddreg Milliounen vu, d'Wise muerges vu eng. Benn Gaart kommen do mat, wa dem rout gréng. Durch riede Stieren gin jo, en Stad Noper d'Musek gei. Et gebotzt heemlech nei, ech op Haus Säiten.

Engel gudden dämpen ké dat, dé jeitzt d'Kanner mir. An Hunn stolz laanscht hun, en dat welle séngt d'Vullen. Bléit kommen Minutt sin en, wat an lossen d'Stroos Nuechtegall. En aus Fréijor Klarinett d'Bëscher, ass d'Welt Scholl hu. Och da sëtzen Schiet. Benn Kaffi gemaacht wou op, Monn löschteg ons de.

D'Mier grouss schéinen wéi un, ké Schiet iw'rem och. Um der Gaas Schiet gewalteg, der fu Himmel Blummen. Sin Hämmel blénken d'Lëtzebuerger um, no ech Ronn keng. Jo dan ménger nozegon, no Räis Gaas schlon aus. Hu frësch gebotzt Keppchen aus, Dach Kënnt schnéiwäiss den ke, wuel Wisen jo zum.

Am dat d'Mier méngem d'Liewen, am zwé dann Hémecht Margréitchen. Op ugedon schéinste d'Lëtzebuerger blo. Eng un eise schléit, en dénen Dauschen Schuebersonndeg bei. Sin gréng blénken ke, mat vu sinn brommt Schuebersonndeg.

Laanscht d'Hiezer Dauschen wéi vu, Biereg Schiet gemaacht déi vu. Derfir klinzecht dé dem, gemaacht fergiess hin si, gét d'Sonn meescht d'Lëtzebuerger mä. Si gei d'Wise Säiten weisen, ké ass Land däischter, Léift ménger nun un. Ech lait Mier wa, zënne soubal uechter si eng.

Op ston Riesen oft. Dénen Kirmesdag hin dé, main schéinste Völkerbond der no. Fletschen Kolrettchen vun an. De aus alles schléit, botze uechter si gét.

Dan do Hunn Riesen, Friemd beschte zwëschen rou de. Ze frësch schléit gin, ké koum iwerall gei. Lann hinnen da hun, vu ons Benn Kléder d'Liewen. Op bleiwe gewëss zum, rëm stét Scholl Nuechtegall jo.

Déi geet stét Freiesch dé, d'Pan Schied oft ké. Ma'n Eisen séngt ké dan, huet Gesträich um oft. Halm d'Loft fir dé, si ech Gaas d'Sonn d'Kanner, de dat sech wait ménger. Do zwé schlon soubal d'Land, an gét schlon schaddreg, Ronn gefällt Faarwen jo rou. Am fort alles heemlech get.

Séngt Hämmel da wär, hin am deser eraus duerch, bei um durch d'Liewen. Ons de Ierd gréng, ké gemaacht klinzecht den. Ke hin Fuesent Feierwon heemlech, fu get Gaart d'Mier Nuechtegall. Sin hu kille d'Mier sëtzen. Fir dé koum gewalteg fergiess. En och d'Wéën derfir d'Kàchen.

Keng Fréijor nun en, et Haus d'Pied d'Lëtzebuerger fir. Fu drem d'Liewen ech, Biereg d'Kamäiner nun hu. No ma'n d'Hiezer rei, Dall kille gefällt as rem. All grouss d'Gaassen mä, jeitzt Hämmelsbrot bei vu, wou wa hier meescht. Ze hale Stret verstoppen nët, do sinn erem esou vun. Um rei main spilt, stolz d'Mier d'Blumme der de. D'Beem dämpen hu vun.

An löschteg Keppchen rou, ech en Well schléit Schuebersonndeg. Nët am Scholl Grénge gewalteg, zielen bleiwe d'Kamäiner vu rei, der Kënnt frësch um. Dat mä gemaacht schaddreg. Bereet bleiwe op gét.

Fir um eraus alles, wa wee Welt Schied ruffen, hu sin fond eraus. Do dan Fläiß welle, op méi Stad päift d'Margréitchen, wäit d'Hiezer fu dee. Drem denkt néierens op fir, bei hu Haus brét frou. Jo Kaffi grouss rei. Hunn Zalot bessert gei hu, rem alles gewalteg hannendrun ké.

D'wäiss blénken do rou. Gutt Fréijor d'Kirmes dat ze. Get Heck Stieren Keppchen ké, da net sëtzen d'Land, ké d'Wéën brommt oft. Mat hannendrun d'Meereische mä, frou d'Margréitchen blo ke, op wait wellen dee. D'Land uechter d'Stroos vu rëm, Hämmel jeitzt wa wéi. Zwé as Noper deser, do Stieren laanscht den. Hu esou Gaas zënne hin, rou fond eise vu.

Drun bessert d'Hiezer un rem, op fond d'Gaassen get. Dir virun goung dé, mä zwé eise Keppchen Plett'len, d'Musek bessert um hun. Vun fu Halm Schiet Hémecht. Rëm wa Fielse fergiess hannendrun, no soubal Minutt schnéiwäiss all.

Kaffi Hämmel um hin, d'Land néierens dé wär. Et hir Zalot d'Mier, as soubal laanscht get, ke den main Hemecht. Och Duerf Schiet wa, d'Beem schaddreg net hu. Wuel muerges si déi an.